VROLIJKE MUZIEK MET KETELS EN MUZIEKMOLENS

Serate al Bramante "Betoveringen"door Martien Groeneveld
Performance met zelfgemaakte instrumenten en elecronica.

Gevarieerd en meeslepend was de performance van de Hollander Martien Groeneveld die hiermee de serie"Serate al Bramante" afsloot.
En educatief was het ook.
Sommige bezoekers hadden hun kinderen meegenomen en die raakten betoverd door de manier waarop Groeneveld ter plekke zijn instrumenten construeerde met behulp van stukken buis, touw, hout , metaal en fluitjes en waaruit hij vervolgens een grote hoeveelheid van fascinerende geluiden wist te halen.
Zoals de reusachtige rechtopstaande xylofoon waaruit alleen al door het veranderen van de positie van de balken zachte rijke harmonische tonen te horen waren naast korte droge tikken. Het zijn primitief uitziende instrumenten gebouwd met uiterst gewone materialen, vaak enorm van omvang, perfekt voor een show waarin het visuele aspekt een grote rol in speelt, terwijl ze gebruikt worden met de kennis van een musicus.
Als rechtgeaarde Hollander heeft Groeneveld uiteindelijk de gigantische rechtopstaande xylofoon met behulp van onderdelen van andere instrumenten getransformeerd tot een heuse windmolen waarvan de wieken al draaiend geluiden produceren en nodigt hij het publiek uit om op kunststof buizen die rondom in emmers water zijn neergezet en van een soort hogedrukketel-fluiten zijn voorzien "mee-te-komen-klinken"..
Eerst kwam er schuchter een enkeling,maar vervolgens ging bijna iedereen aan de slag terwijl Groeneveld allerlei geluiden en ritmes op andere instrumenten produceerde.. Het leek alsof we waren teruggekeerd naar de tijd van John Cage en David Tudor met onbekommerd en vrolijk muciseren, of naar de futuristische avonden van Russolo met zijn ruismachines, de intonarumori..

uit : la Republica / Roma , d.d. 16-09- 1998 / Landa Ketoff.

 

Cheerful Music with Pots and Windmills

Serate al Bramante 'Incantations' by Martien Greneveld Performance on homemade instruments and electronics

A varied and compelling performance by Martien Groeneveld from the Netherlands formed the end of the serie "Serate al Bramante".
And it was educational, too.|
Some people had brought along their children, who were enchanted by the way Groeneveld constructed his instruments on the spot with the help of pieces of tubing, string, wood, metal and whistles, out of which he knew how to produce so many varied and fascinating sounds.
Like a huge, vertical xylophone, on which even a change in the position of the wooden bars produced soft, rich, harmonic sounds, in addition to dry, ticking sounds. These primitive-looking instruments, often enormous in size and constructed with quite ordinary materials, are perfect for a show in which the visual component plays an important role, and used with the specialist knowledge of a musician.
Like a true Dutchman, with the help of parts from other instruments Groeneveld finally transformed the gigantic standing xylophone into a real windmill, whose rotating arms produced sounds. The artist invited the audience to come and share with him a try on the plastic tubing placed around in buckets with water and equiped with some kind of pressurized flutes.
At first only a handful timidly approached, but after a while almost everyone took part, with Groeneveld producing all sorts of sounds and rhythms on other instruments. It seemed as if we had returned to the days of John Cage and David Tudor with their carefree and cheerful music-making, or to the futurist evenings by Russolo with his intonarumori, or noise intoners.

source: La Republica, Rome, 16.9.1998 / by Landa Ketoff

 

LA REPUBBLICA / ROMA 16 . 09 . 1998


MUSICA ALEGRA CON PENTOLE E MULINI A VENTO

SERATE AL BRAMANTE
'INCANTISIMI'
DI MARTIEN GROENEVELD
PERFORMANCE
DI STRUMENTI AUTOCONSTRUITI
ED ELETTRONICA

DIVERTENTE E COINVOLGENTE LA PERFORMANCE DELL'OLANDESE
MARTIEN GROENEVELD CHE HA CHIUSO LE SERATE AL BRAMANTE.
ED EDUCATIVA. QUALCUNO AVEVA PORTADO I BAMBINI CHE SONO
RIMASTI INCANTATI DAGLI STRUMENTI CHE GROENEVELD CREAVA
AL MOMENTO DA GROVIGLI DI TUBI, FILI, PEZZI DI LEGNO, LAMIERE,
FISCHLIETTI, E DAI QUALI TIRAVA FUORI TANTI SUONI DIVERSI E FAS-
CINOSI. COME LO XILOFONO GIGANTE E VERTICALE CHE, SOLO MU-
TANDO LA POSIZIONE DEI LEGNI, DAVA SUONI DOLCISSIMI E RICCI DI
DI ARMONICI OPPURE SUONI DURI, SECCHI. SONO STRUMENTI PRIMI-
TIVI CONSTRUITI CON I MATERIALI PIU COMUNI , SPESSO ENORMI, PER-
FETTI PER UNO SPETTACOLO IN CUI LA PARTE VISIVA HA MOLTO PESO,
MA USATI CON LA SAPIENZA DI UN MUSICISTA.
DA BUON OLANDESE GROENEVELD HA CREATO INFINE CON LO XI-
LOFONO GIGANTE E PEZZI D'ALTRI STRUMENTI, UN MULINO A VENTO
LE CUI PALE, GIRANDO, EMETTEVANO SUONI, VIHAMESSO ATTORNO
SECCHI D'ACQUA CON DENTRO TUBIDI GOMMA FORNITI DI FISCHIETTI
DEL TIPO <<PENTOLE A PRESSIONE>> E HA INVITATO IL PUBBLICO A
<< SUONARE>>. PRIMA, TIMIDAMENTE, SOLO UNO O DUE, POI QUASSI
TUTTI SI SONO MESSI ALL'OPERA MENTRE GROENEVELD CAVAVA SU-
ONI E RITMI DAGLI ALTRI STRUMENTI. SEMBRAVA DI ESSER TORNATI
AI TEMPI DI JOHN CAGE E DAVID TUDOR COLORO FAR MUSICA IN ALE-
GRIA, O ALLE SERATE FUTURISTE CON RUSSOLO ALL'INTONARUMORI.

( LANDA KETOFF )

 

Experimental musical instruments Volume IX #1 September 1993

THE SOUND HUNTER

By Roman Pawlowski
Translated from Polish to Dutch by Jacek Kawalec
Tronslated from Dutch to English hy Danny O'ReaIIy

This article first appeared in the Polish newspaper Kurier Poranny in 1991.

Have you ever seen a groen colored Mercedes bus converted into a "House on Wheels" with a red dog lying behind the windscreen peering outside? The owner of this extraordinary vehicle is none less than the soundhunter Martien Groeneveld from Amsterdam. The wooden interior of the bus produces a sound which closely resembles the squeaking of an old Spanish galleon. So even when driving ho is surrounded by sound. Besides his dog Luna, a complete collection of magical instruments accompany him on his travels throughout Europe. For example, an electric basket, an enormous xylophone, a sea-machine, a roof-tileophone and numerous other small self-made instruments.

THE SEA

Groeneveld's roots lie in a small village near the sea in the vicinity of Rotterdam where he grew up. During his youth he never failed to attend the launching of a new ship. All inhabitants of the village gathered round the hull to christen the newly born ship. The sound of the breaking champagne bottle, the hammering of the big wooden wedges which support the construction, the splashing of water, the excited crowd, the ship's horns, all made a deep impression on Martien. It's very likely that these experiences gave him the idea for visual music: theater for sound and vision! There is no doubt how he became inspired to build a machine which imitates the sound of waves at sea. This machine is only one of the many he uses to perform his spectacular plays throughout Europe.

THE CITY

Another big influence in Groenoveld's music centers around urban life. Amsterdam! Noise tower of Babel. A melting pot for languages and cultures from all over the world. This is the main hunting ground for Martien's sounds. He found his "Tileophone" here: a numbor of ceramic rooftiles, hung on a wooden frame, originally coming from a l9th contury building in the city center. Also the "Electric Washing Basket" which involves a number of washing lines attached to a wicker work basket and stretched across the stage during performance. In a magical way this basket produces the sounds of dripping water and careening trams. When Groeneveld first started to perform at the end of the seventies he used a similar set up, that required members of the audience to turn a number of handles and so operate a bank of tape recorders making the theater sound like a tram depot!

THE STREET

For Martien the urban jungle is the ultirnate natural theater of sound. He talks enhusiastically about an ex- traordinary three-day concert that he witnessed when the street in front of his house was broken up and repaved. In the mornings the still-fresh workmen would go about their activities tapping the stones, with a steady rhythm. Later on in the day the rhythm would slow down and start an Irregular syncopation. No, Martien's collection of musial instruments doesn't include percussive paving stones anymore. However, listen to his xylophone playing and you just might recognize the rhythm of the roadworkers in the Bakkerstraat, central Amsterdam.

PARODYING CONVENTIONAL INSTRUMENTS

Many of Groeneveld's ideas about music are based on experimenting with conventional instruments. During the "Festival of Unpopular Music" in England Martien played "the biggest harmonica in the world". This consisted of a car bumper functioning as the sound board for 15 ordinary mouth harmonicas. Equally avolacious* was the artist's treatment of a grand piano, standing on it and playing it with rubber tippod bamboo stieks. One of these concerts started in the destruction of a piano made of packing foam that was fastened on the side of the real instrument. Recently Groeneveld added a new instrument to his colloction: with a sawn oft Volkswagen Beetle chassis strung like a harp he parodies the conventional instrument. It somehow sounds like an Indian sitar. Within his seemingly insane expression of his aversion to the conventional use of instruments there lies a philosophy: "More important than any perceived rules of sound or the preconception of an audience, is the personal creative language ex- pressed by the artist".

LIVING ON THE THRESHOLD

Groeneveld started as a painter. In 1974 he graduated from Amsterdam Art College. Escaping from the claustrophobia of his workshop was the real beginning of his artistic life; he needs contact with his audience without the intervention of a galery or art foundation. Leaving his workshop behind also involved leaving his house. For almost a year he lived in his Mercedes van, the interior of which resembles a ship's cabin. The artist is at home anywhere. The realization of this idea was one of Martien's most original happenings, which took place in 1979 in the "Vrije Universiteit van Amsterdam" (one of Amsterdam's two universities, where Martien was a student). For an hour Martien lived in one of the revolving doors in the main entrance to the university. Between the windows on a wooden platform stood a little table behind which Martien was sitting on a chair. On the table were a few books, a camping stove and a potted plant. A pair of wooden skates were hanging from a hook attached to the window. Only curtains were missing! Many people entering the building didn't notice the unusual dwelling. With some difficulty they would overcome the resistance of the revolving doors causing Groeneveld to circle round and round. Some who acknowledged the presence of a human being within the doors assumed it to be a protest against the appalling conditions of student accommodation at the time. Others stopped to converse with him about Art, Civilization and Life. This performance, held ostensibly for the latter group, was ended by the intervention of the porter.

*AvoIacious: This wonderfully obscure word, which entered the article in the course of translation first from Polish into Dutch and from there into English, is not to be found in contemporary English dictionaries. However, the Oxford Engllsh Dictionary, with its extensive historic annotation, contains Avolation, marked as "?obs" (= obsolete), and defined as "the action of flying away; escape; exhalation; evaporation."

 

Haagsche courant 11 maart 1998

Regen en wind teisteren Amsterdam. Maart roert z'n staart met onophoudelijke buien die door een stormachtige wind woren voortgejaagd. Het lijkt nooit meer droog te worden, maar op het moment dat Martien Groeneveld in de tuin achter zijn woonatelier zijn reuzen- xylofoon begint te bespelen. heeft het er alle schijn van dat de natuur haar geweld even staakt om mee te luisteren. De klanken die de Amsterdamse kunstenaar, instrumentenbouwer en uitvinder uit zijn slaginstrument haalt, zijn al even indrukwekkend als de omvang van de xylofoon.

Het meer dan twee meter hoge gevaarte heeft iets weg van een klimrek als Groeneveld naar boven klautert op zoek naar de hoge tonen. Vervolgens roetsjt hij naar beneden zonder 'n noot van zijn compositie te missen.
Onmiddellijk na zijn triomfantelijke demonstratie komt de regen weer met bakken uit de hemel. Of de rust tussen de buien door daadwerkellijk het resultaat van Groenevelds improvisatie was, lijkt niet waarschijnlijk. Toch straalt zijn werk een bepaald gevoel van magie uit. Of hij nu de reuzen-xylofoon bespeelt, de zeemachine, de mondharmonicavlag of de VW Kever-harp ter hand neemt - allemaal te zien tijdens zijn optreden in Korzo op 13 maart -, Groenevelds instrumenten lijken de tijd even stil te zetten. De toeschouwer raakt in verwarring, want op het eerste gezicht hebben zijn instrumenten meer weg van kunstobjecten.

Zeemachine
Martien Groeneveld (1947) studeerde aan de Rietveld Academie schilderen en vrije graflek, maar als beeldend kunstenaar is hij 'n buitenbeentje. De man die zelf liever zwijgt en zijn werk laat spreken, noemt zich een visueel geluidskunstenaar. ,,Ik wil dingen maken die zowel visueel als auditief interessant zijn. Ik maak theater met geluid", zegt hij te wijl hij zijn zeemachine in werking stelt.

Dit vreemd ogende apparaat, deels geaakt uit papier en karton, brengt het geluid van de zee voort. Door 'n ruk aan een touw begint een aantal op elkaar gestapelde en met steenjes gevulde dozen te kantelen.Het voortgebrachte geluid is niet te onderscheiden van de klanken die de bran- ding voortbrengt. Het zijn echter niet zomaar wat losse steentjes die hier de golfslag verbeelden, Groeneveld heeft er diep over nagedacht.

 

,,Enkele dozen zijn gevuld met Indonesische boontjes en andere met cous-cous. Dat laatste spul is heel fijn en geeft het sissende geluid van het schuim".

'Gammeltje'
,,Als kind groeide ik op in Krimpen a/d IJssel, bij de scheepsbouw. Het te water laten van een schip ervoer ik als theater. Ik ging vaak mee met een sleepbootje dat de pont over de IJssel trok. De geluiden van de motor vond ik erg mooi, maar ook de lucht van diesel sprak me aan. Ik denk dat daar de wortels van mijn werk liggen", stelt Groeneveld, die in 1979 naam maakte met een installatie gebaseerd op de piepende geluiden van trams in de bocht bij het Rembrandtsplein, waar hij destijds woonde. Groenevelds kunstzinnige muziekinstrumenten hebben iets weg van fantasievolle, maar niet zelden onafgemaakte knutselwerken. Zijn harp, gemaakt op een gevonden chassis van een Volkswagen-Kever, een winkelwagentje en een oud motorzadel, oogt gammel.

Knutselen
.,Als kind knutselde ik al veel en mijn broer noemde me toen 'gammeltje' omdat alles wat ik maakte nogal gammel was. Mijn broer knutselde ook. Hij maakte alles solide, terwijl ik met touwtjes en plakband werkte. Ik wil dat mijn werk organisch is. Er moet frictie in zitten, zodat het gaat leven Het theatrale aspect van zijn werk is terug te voeren naar de tijd dat hij, eind jaren zeventig, deel uitmaakte van de Dogtroep. ,,In die periode was er van alles aan de hand in de kunst en alsje met zo'n groep mensen optrekt, merk je dat niets te gek is en alles kan.

Dat is ook mijn uitgangspunt, maar je moet leren om een idee vorm te geven en daar niet bang voor te zijn. Het is een ontdekkingsreis. Waar ik naar op zoek ben in mijn werk zijn expressiemogelijkheden om verhalen te vertellen. De geluiden die ik bijvoorbeeld op de harp speel, roepen gevoelens op en spreken tot de verbeelding. Maar het geluid moet er vooral ook goed uitzien".

Korzo Theater, Den Haag: Thunderclaps met Loos, Isak Goldschneider, MC Wisecrack en Martien Groeneveld. Op 13 maart (20.30 uur)

HET WITTE WEEKBLAD EDITE 58 dec 98

Eenmansorkest Martien Groeneveld:
'Kinderen moeten leren dat muziek niet alleen baf!, baf!, baf! is!

Oude Wetering - Panta Rhei. Alles stroomt. Vooral ook Martien Groeneveld uit Amsterdam. Zijn Orchestre de l'Eau-Nuisance de Meaucum, alias Watergeluidsoverlastorkest, tryde voor de derde keer out, ditmaal op basisschool De Schakel. 'Ik heb genoten van wat ik zag aan gezichtjes', vat muziekdocente Crista Helsloot het enthousiasme bondig samen.

 

Uitgerekend in de week dat de overheid aandringt op het zuiniger omspringen met water, komt Martien met zijn waterorkest. Martien kan niet anders. Een gemiddeld mens bestaat voor drie- kwart uit water. Zo niet de self- made muzikant. Hij lijkt voor 100 procent uit water te bestaan, zonder overigens aan body in te boeten. Gelukkig maar. Nu kunnen groep 4 en 6 donderdagmiddag 26 november kennisniaken met het hoge muzikaliteitsgehalte van H-Twee-O. En met een wel heel bijzonder orkest. Zelf in elkaar gefabriekt. Op de ingenieuze waterdrummachine na. Die is door Jos Smeets, zijn zwager, vervaardigd. Maar vlak Martiens muzikale machinerieën ook niet uit. En helemaal niet duur, meneer. Kunst wordt onbetaalbaar geacht. Martien bewijst het tegendeel.

Water neemt een prominente plaats in. Maar water is goedkoop (nog wel). De riolofoon dan. Die is gernaakt van restanten buis. Gevonden op een bouwplaats. En wat kost een neusfluit nou hele- maal? Om maar te zwijgen van tien fluitketeldopjes van de Hema, kunstig gemonteerd aan het eind van evenzovele slangen, tezamen goed voor een intrigerend klinkend fluitketelmuziekensemble. Toegegeven: de rijdende tafel met glaswerk van echt Splendid Crisal is niet goedkoop. En ook het Zingende Paard met zijn droefmakende, aan acute astma-aanvallen refererend gegier, heeft een grijpstuiver gekost. En helemaal het pronkstuk van de verzameling: de enige rechtstandig,. metershoge xylofoon ter wereld. En nog beklimbaar ook. Toonladders heten niet voor niets toonladders. Het muzikale alpinimie krijgt zijn climax. wanneer zo veel mogelijk kinderen mee mogen doen aan de pandemonische finale. Onbekommerd klimmen twee brutaalltjes naar boven en bonken met hun van beige bollen voorziene stokken er beukensbereid op los. Oei, daar valt een blok van zijn bevestigingspunten. Het isde F-balk. En hij is massief, dus zwaar. Gelukkig maar. Niemand raakt gewond.Muziek moet sporen achterlaten in de ziel, geen blutsen in de buik of deuken in de darmen.

Potvispoëzie
Panta Rhei . Poëzie is muiziek met woorden. Muziek zonder woorden is poëzie. Muziek is ook cascade. Muziek is waterleven. Muziek stroomt. Dat heeft Martien allemaal heel goed begrepen. Daarom is er een blokje gedichten. De verzen gaan over in hoofdzaak vissen, waterbewoners bij uitstek. Ze worden gelezen door enkele uitverkorenen. Het vissenbestaan blijkt ook niet alles. Sardientjes worden achteloos opgegeten bij de buis. Door een zogenaamde vissenvriend, die nog wel op zondag tussen twee en vier verse vissen uitlaat in de rivier. De huisvis zwemt moedeloze rondjes in zijn vissenkom, 'naast de thee'. De oervis 'met vinnen als pootjes' komt miljoenen jaren later 'nooit aan land'.Wie komt mij hengelen' vraagt een masochistisch aangelegd exemiplaar uit het aquarium. Om van het Paard in Maart maar niet te spreken. Dat waagt een 'vrolijk' dansje. Nooit zag men droever bezigheid. Gelukkig dat de potvis redding brengt. Daar is een heel oud tongbrekertje over. En lekker scabreus. Dat verklaart zijn grote populariteit onder het prepubererale publiek. Het gaat zo: Als een potvis in de pispot pist, dan is de pispot vol met potvispis'. Het succesvers moet wel vier keer opnieuw.

Det, Martiens vrouw, kijkt kalm toe. Panta Rhei, denkt ze, alles stroomt. En dat is bepaald geen kattenpies.
De kinderen hebben het heel goed aangevoeld. Ik ben heel tevreden,' zegt Martien na de voorstellitig. Martiens blijheid betreft vooral de muzikale volgzaamheid van de gelegenheidsartiesten. Massaal te belijden fortes, daar is geen kunst aan. Herrie maken kan iedereen. Maar massaal aan te heffen pianissimo's ? Daar komt magie bij kijken. Martiens magie. Hij had ze aan een touwtje, de postmoderne rattenvanger van Hamelen. 'Vergeleken bij de eerste try out zit er nu structuur in', zegt de voormalige medewerker van de Dogtroep. Daar leerde hij 'dat alles kan'. Alleen hoe? Door gewoon te beginnen', zegt Martien. Een paar weken voor de voorstelling nog had hij een hele nacht geploeterd op de vervaardiging van een voorleesvis-machine. Maar helaas. 'Dat was gewoon geen goed idee. Nou, dan gaat het mooi niet door', zegt Martien monter. Det, zijn rechterhand tijdens de show, knikt instemmend. Ze is de rust zelve. Het werkt wonderwel: zijn gedrevenheid, haar kalmte. Dat is goed te merken aan het jonge volkje. Enkelen krijgen er zin in. Om Martiens fascinatie voor ritme en klank zelf thuis gestalte te geven. Moeders keuken moet een vrolijke keuken worden. Dus de pollepels gepakt en drummen maar op de magnetron. Ook moeders mooiste glaswerk komt voor speeltuig in aanmerking. En in vaders hobbhyruimte hangen vast en zeker nog wel een paar zingende zagen aan het gereedschappenrek. En dan de hectoliters water, die zullen vloeien. De waterrekening zal ongekende hoogtes aannemen. Panta Rhei. Alles stroomt. Men moet wat voor de kunst over hebben. De beloning zal immens zijn: Chopins Regendrupprelude, de Zee van Debussy, Händels Watermusic, ze zullen geen geheimen meer kennen. Voor zijn optreden krijgt Martien een doos bonbons. 'Merci', zegt de doos. 'Merci', zegt Martien. 'Merci' zegt een meisje uit het publiek. Martien speelt er handig op in. 'Au revoir', zegt Martien. Alleen een echte kenner, hoort wat Martien daarmee bedoelt. Martien bedoelt: 'Eau revoir'.

 

 

Kultursommer Rheinland-Pfalz 2001

Besonders faszinierend fand ich persönlich die 'Wassermusik" von Martien Groeneveld. Auch wenn es die spektakuIären, farbenfrohe, Walkacts sind die das breite Publikum zunächst wahrnimmt, so bleiben doch die "leisen Töne" lange in guter Errinnerung.

Dr Rose Götte
Staatsministerin
Vorstandsvorsitzende des Kultursommers Rheinland-Pfalz e.V.

 

MARTIEN GROENEVELD
ALL' ESPRIT NOUVEAU

ASCOLTA,
QUELLE SCULTURE
RISUONANO
COMO XILOFONI

ARTISTA ALLA RICERCA DEL NUOVO CON IL PALLINO
DEI SUONI E DELLE ARTE VISIVI, MARTIEN GROENEVELD
APPRODA CON LE SUE OPERE E LA SUE ANIMA DI SCRU-
TATORE, DA AMSTERDAM A BOLOGNA. OGGI E DOMANI,
ALLE ORE 22, NEGLI SPAZI DEL PADIGLIONI L'ESPRIT NOU-
VEAU DI LE CORBUSIER (IN ZONA FIERA, DI FRONTE ALLA
GALERIA D'ARTE MODERNA) DARA VITA AL SUONO SPET-
TACOLO DI SCULTURE ACUSTICE - DEI GRANDE XILOFONI
IN LEGNO - E COME LI CHIAMA, PAESAGGI DEL SUONO, OV-
VERRO "MUSICA DA GUARDARE E OGGETI DA ASCOLTARE."
LO SPETTACOLO E OSPITE DELLA RASEGNA CURATA DALL
'ORCHESTRA STOLPNIK, STAGIONI DI CACIA.' E UNA PER-
FORMANCE CHE IMPEGNA L'ARTISTE OLANDESE CON STRU-
MENTI DA LUI STESSO COSTRUITI, GIGANTESCHI E PARTICO-
LARI, TRATTATI COMO PERSONAGGI DI UNA STORIA FANTA-
STICA, E LA MUSICA ELETTRONICA.
L'IDEA DI METTERE INSIEME PITTURA E PASSAGIO, MUSI-
CA E SOUNDSCAPE COLLEGATI TUTTI DA UN UNICO FILO
CONDUTTORE, MARTIEN GROENEVELD DICE DI AVERLA
AVUTA ANNI FA: "UNNA MATTINA MI SVEGLIAI AL SUONO
DEI SELCIATORI…TIC-TIC, TOC-TOC.ERA UN RITMO COSI DE-
CISO CHE NON RIUSCIVA AD USCIRMI DALLA TESTA. COSI
COMINCIAL A REGISTRARE SUONI, E TUTTO QUESTO DIVEN-
NE ALLA FINE UN PROGETTO CHE CHIAMAI " BAKKERSTRAAT
PAVIAMETATA ". FU L'INIZIO DEL SUE VIAGGIO.